Fotowoltaika (PV) – dziedzina nauki i techniki zajmująca się przetwarzaniem światła słonecznego na energię elektryczną czyli inaczej wytwarzanie prądu elektrycznego z promieniowania słonecznego przy wykorzystaniu zjawiska fotowoltaicznego.
Ogniwa fotowoltaiczne są to półprzewodnikowe elementy, w których następuje bezpośrednia
konwersja energii promieniowania słonecznego w energię elektryczną. Każdy moduł składa się z wielu
ogniw fotowoltaicznych, połączonych ze sobą elektrycznie w sposób szeregowy,
zamkniętych w jednej obudowie i osłoniętych warstwami szczelnie chroniącymi przed warunkami atmosferycznymi.

Sprawność modułu fotowoltaicznego określa stosunek ilości energii elektrycznej produkowanej
przez moduły fotowoltaiczne ( Wp), do energii promieniowania słonecznego ( W/m2 xm2 modułu PV).
Wartość sprawności podawanej przez producenta wyznaczana jest w warunkach STC ( Standard Test Conditions)
dla natężenia promieniowania słonecznego 1000 W/m2 w 25 % stopni celcjusza.

Sprawność modułów fotowoltaicznych wynosi około 14 – 18% ( istnieją moduły o sprawności około
20%, ale ze względu na małą skalę ich produkcji oraz duże koszty wytwarzania, są one znacznie
droższe od klasycznych ogniw).

Rozróżnia się następujące rodzaje ogniw fotowoltaicznych:

1. Ogniwa I generacji – ogniwa krzemowe

a) ogniwa monokrystaliczne – tworzone są z jednego kryształu krzemu o uporządkowanej
strukturze wewnętrznej, osiągają najwyższą sprawność ( 15 – 18% ).

b) ogniwa polikrystaliczne – produkowane są z płytek krzemowych ułożonych nieregularnie względem ich struktury
krystalicznej, sprawność około 14 – 16%.

2. Ogniwa II generacji (cienkowarstwowe) – są zbudowane np. z tellurku kadmu, mieszaniny miedzi,
indu, galu, selenu lub krzemu amorficznego.

3. Ogniwa III generacji – ogniwa barwnikowe, ogniwa organiczne.

źródło: gramwzielone.pl

Czas wykorzystywania mocy zainstalowanej w ciągu roku w Polsce wynosi 1000h z zainstalowanego
kilowata mocy dla warunków STC.

W ruchomych systemach fotowoltaicznych stosuje się tzw. trackery umożliwiające ruch w jednej
płaszczyźnie – pionowej lub poziomej ( tzw. single axis) oraz trackery podwójne – umożliwiające
ruch paneli zarówno w pionie, jak i poziomie ( double axis). Przyjmuje się, że zastosowanie
trackerów zwiększa uzysk energii w instalacji o danej mocy paneli średnio o około 30 %, a ich
montaż zwiększy koszt systemu PV o około 20% ( http//www.srodowisko.abc.com.pl/czytaj/artykul/trackery-
zwiekszaja-efektywnosc-paneli-slonecznych-ale-nie-zawsze-sa-oplacalne).

Wadą instalacji solarnych opartych na trackerach jest przede wszystkim to, że na danej działce
przeznaczonej pod farmę fotowoltaiczną będzie można zamontować mniej paneli – systemy
zmieniające w ciągu dnia swoje ułożenie, a zatem stwarzające większe pole zacienienia,
sprawiają, że poszczególne elementy instalacji trzeb będzie ustawić dalej od siebie, tak aby nie
rzucały na siebie cienia. To sprawia, że na jednym hektarze będzie można zamontować średnio
około 40% mniej paneli słonecznych – w porównaniu do systemów statycznych.
Montaż podobnej mocy paneli PV jak w przypadku statycznych farm solarnych wymaga, więc przeznaczenia pod
nią większego terenu, a to w konsekwencji zwiększy koszty zakupu/dzierżawy danego Terenu.
Dlatego opłacalne jest to rozwiązanie dla inwestorów, którym dysponuje powierzchnią własną.

Wykorzystanie trackerów zwiększa też prawdopodobieństwo awaryjności danej instalacji
i konieczność serwisowania ruchomych elementów instalacji.
Dlatego analizę opłacalności takiego zastosowanie należy przeprowadzić z uwzględnieniem
perspektyw oraz możliwości inwestora.

źródło: raport – analiza w celu określenia nakładów inwestycyjnych instalacji referencyjnych
dla projektów OZE i wysokosprawnej kogeneracji do obliczenia kwoty pomocy inwestycyjnej

email marketing powered by FreshMail
 

Zapisz się aby otrzymać Informator DOM OZE

email marketing powered by FreshMail
 

Zamów bezpłatną wycenę

email marketing powered by FreshMail